داشتند ، عياشىها داشتند ، وقتى از آنها علت را مىپرسيدند مىگفتند : پير مىشويم و توبه مىكنيم ؛ بعد هم به قم يا كربلا مىرفتند و مجاور مىشدند ، به اين خيال كه امام حسين ( ع ) آنها را بيامرزد . تسويف و مسامحه در توبه اين خطر را دارد كه بر خلاف آن كه گاهى انسان بلافاصله بعد از گناهى كه كرده پشيمان مىشود ، فوراً توبه مىكند اما با مسامحه توبه را پشت سر مىاندازد و در نتيجه فراموش مىشود ، وقتى فراموش شد ، در نامهء عمل گناه است اما او نمىداند كه گناه كرده تا توبه كند . كسى كه نمازى از او قضا شده فوراً قضايش را به جا مىآورد ، اما اگر قضاى آن نماز را به تأخير انداخت ، ديگر به ياد ندارد كه نمازى از او قضا شده تا به جا بياورد . آيه دوم مىگويد : اى گنهكار ، اگر مرتكب گناهى شدى فوراً توبه كن ، فوراً جبران كن ؛ اگر نماز نخواندى فوراً تدارك كن ، به عقب نيندازد ، براى اين كه به عقب انداختن توبه دو ضرر بزرگ دارد : 1 - گناه را فراموش مىكنى و وقتى فراموش كردى ، ديگر موفق به توبه نمىشوى . 2 - كم‌كم كار تو سنگين مىشود و وقتى هم كه كار سنگين شد ، با يك توجيه همه چيز را منكر مىشوى ، مثلًا كسى كه ده هزار تومان دارد اگر سرمايهء او نباشد ، بايد يك پنجم آن را به عنوان خمس بدهد ، اما اگر نپردازد و ده ، بيست سال از آن زمان بگذرد ،